Tískuvika: London Haust 2009
Frá vinstri: Christopher Kane, Marios Schwab, Luella, Louise Goldin, Richard Nicoll.
Það er alltaf hægt að treysta á að í tískuvikunni í London birtist fersk og nýstárleg hönnun. Mikið er af ungum og upprennandi hönnuðum sem taka áhættur og prófa sig áfram með ýmislegt sem margir myndu ekki þora. Nú þegar efnahagurinn er í molum hefði mátt halda að frumleikinn myndi lúta lægra haldi fyrir praktíkinni, en svo virðist ekki vera. Fullt var af virkilega töff og öðruvísi fatnaði sem birtust á sýningarpöllum hugmyndaríkra hönnuða.
Christopher Kane
Christopher Kane ruddi sér leið inn í tískuheiminn fyrir um tveimur árum eða svo og hefur verið mikið til umfjöllunar fyrir að koma einfaldlega með nýtt sjónarhorn á tískuhönnun. Að þessu sinni sýndi hann meðal annars köflótt efni sem bar yfir sér smá nördafíling, en sumar flíkurnar voru karlalegar og hálf sniðlausar eins og jakkar, afalegar gollur og jumper peysur. Kvenleikinn kom svo inní línununa í formi gegnsæs efnis í kremuðu ásamt kynþokkafullum svörtum gegnsæjum flíkum. Hann notaði einnig röndótt og bylgjótt munstur á mjög flottan hátt og gerði það flíkurnar meira spennandi.
Marios Schwab
Lína Marios Schwab samanstóð nánast eingöngu af kjólum, og það stuttum kjólum. Ekki það vitrasta fyrir vetrarlínu. En kjólarnir voru flottir. Mikið var um inndregin mitti þannig það myndaðist ýktara form um mjaðmirnar, en hann sýndi þó einnig aðsniðnar týpur af kjólum. Nokkrir kjólar höfðu þau áhrif að þeir væru að ‘brotna‘ og hægt var að sjá í annað efni í ‘sprungunum‘ en það var sniðug aðferð til að gera þá áhugaverðari. Seinna í sýningunni var aðaláherslan lögð á munstur með frískandi geimyfirbragði. Sýningin endaði svo á skærbláum og rauðum gígantískum pelsum.
Luella
Sýning Luellu Bartley innihélt stíl blandaðan af hörðu pönklúkki og nördalega skólastúlkulúkki. Þessi sérstaka blanda kom fram með ýmsu móti. Pönkaðar hárgreiðslur, ullarefni, gyllt málmefni og hermannatöskur eru einungis nokkrir hlutir sem birtust á pöllunum, en Luella er alltaf með svolitla samansuðu af ýmsum andstæðum. Flíkurnar voru margar skólabúningalegar en svo mátti einnig sjá innblástur frá sjöunda áratugnum ásamt nokkrum djörfum svörtum kjólum með gullhnöppum og rennilásum. Þannig það má segja að hinar ýmsu týpur hafi birst í sýningu Luellu fyrir veturinn.
Louise Goldin
Lína Louise Goldin samanstóð af svörtum flíkum. Goldin, sem er sérfræðingur í prjónafatnaði og hefur teygt notkun hans út fyrir hinn venjulega ramma, blandaði fínlegu prjónaefni saman við leður. Leðrið myndaði oft einskonar brynju á líkamanum. Prjónaefnið var ekki eingöngu svart, því Goldin notaði það einnig með málmþræðum sem gaf annars svartri og dimmri línu meiri gljáa. Þó að eflaust hefði verið of mikið af svörtu, var útkoman góð þar sem áferðirnar á hörðu leðrinu, kósý prjónaefninu, og glitrandi efninu spiluðu vel saman.
Richard Nicoll
Richard Nicoll tók allt annan pól á hæðina en Louise Goldin. Hann sýndi mjög ljósa línu með hvítum, kremuðum, gráum og fölbleikum. Mikið var um kápur og þónokkuð sást af rúllukragabolum. Framtíðaráhrif birtust í metalsilfri/gulli á aðsniðnum ‘geimbúningum‘. Það var þó einnig mjög mikið um kvenlegar flíkur en til að mynda voru penar silkiborðaslaufur notaðar til að skreyta nokkrar flíkur, korselett og sokkabönd voru notuð á óvenjulegan hátt og listræn munstur voru notuð á fínlegt silki. Línan dró því skil á milli aðsniðnu og beinskeytt og rómantísku og kvenlegu.
